Hrišćanstvo nastaje u 1. veku nove ere na prostoru Judeje, tadašnje provincije Rimskog carstva. Njegova osnova vezuje se za život i učenje Isusa Hrista, koji je prema hrišćanskoj tradiciji propovedao u Galileji i Judeji.
Nakon Isusovog raspeća, oko 30. godine, njegovi učenici počinju širenje nove vere. Među najvažnijim ličnostima bio je apostol Pavle, koji je širio hrišćanstvo među stanovnicima Rimskog carstva.
U početku su hrišćani bili progonjeni. Jedan od najpoznatijih progona dogodio se za vreme cara Nerona nakon požara u Rimu 64. godine. Međutim, broj vernika je rastao.
Velika prekretnica dogodila se 313. godine kada car Konstantin Veliki donosi Milanski edikt kojim se dozvoljava slobodno ispovedanje hrišćanstva. Godine 380. car Teodosije I proglašava hrišćanstvo zvaničnom religijom Rimskog carstva.
Vremenom se hrišćanstvo proširilo širom Evrope, Bliskog istoka i kasnije celog sveta, postajući jedna od najuticajnijih religija u istoriji.
